مگه ریشه از زردی ساقه هاش خسته میشه ؟

" ... فرهاد وقتی رفت بیستون رو بِکَنه ؛ از خسرو نپرسید چند ساعت کوه رو بکنم ؟ ، چند روزه بکنم؟ فقط روزا کار کنم ؟ از کجای بیستون شروع کنم ؟ نپرسید وتیشه اش رو برداشت و رفت پای بیستون! صبح و شب بیستون رو کند ! اولش میدونین چیکار کرد؟ یه سنگ ِ کوچیک دم دستش بود ، همونو برداشت و عکس شیرین رو روش حک کرد و شد مجسمه ی شیرین! این تیکه سنگ ِ کوچیک شد هدفش ! هی میذاشتش سی سانت اونور تر و هی تیشه میزد تا به مجسمه ی دست ساخته ی شیرین برسه! اما ...! اما وقتی خسرو و شاپور (وزیر خسرو ) رفتن و داشتن از دور فرهاد رو میدیدن که داره روز و شب بیستون رو میکَنه و در عرض یه هفته چقدر از کوه رو کَنده ، با خودشون گفتن: عه این فرهاد که اگه همینطوری ادامه بده یه ماهه کل بیستون رو میکَنه ! بعدش نقشه ی ما خراب میشه که! پس چیکار کنیم؟ یکی رو بفرستیم بهش خبر بده که شیرین مرده! اما بشنوید از روزی که به فرهاد خبر دادن! فرهاد داشت کار میکرد که یهو یه کاروانی از بالای کوه رد شدن و جسد یکی رو توی یه تابوت گذاشته بودن! فرهاد پرسید این کیه؟ اونا گفتن این شیرینه و شیرین مُرد! اینجا بود که فرهاد کل امیدش رو سر ِ یه خبر دروغ از دست داد و در جا مُرد ! "

این بخشی از همون داستان خسرو و شیرینه که 5 شنبه ی دو هفته ی پیش ، آقای واو. سر کلاس تعریف کرد! :) اما قصدم از نوشتشون این بود که بگم گاهی توی زندگیمون پیش میاد که ما میشیم فرهاد و هدفمون میشه شیرین! میخوام بگم که کل وجود و هست و نیست ِ یه آدم ، به شعله ی امیدی هست که توی قلبش روشنه! فرهاد اگه حتی یه درصد امید داشت که شیرین زنده است و هنوز یه کور سوی امید برای رسیدن بهش هست ، با شنیدن این خبر ِ کذب ، در جا تسلیم نمیشد و نمیمرد! فرهاد هرچقدر هم که عاشق شیرین بود ، اما کل اون تلاش هایی که در جهت رسیدن بهش کرده بود رو با یک ثانیه نا امیدی ِ مطلق از رسیدن به شیرینش ، نابود کرد! ناراحتیم از اینه که نکنه ماها یه زمانی به این حد از نا امیدی برسیم! نکنه بشیم فرهادی که در عرض چند لحظه ، تسلیم شد! فرهادی که کوهی رو داشت میکَند! ماها هنوز کوه هم نمیکَنیم ولی گاهی آنچنان نا امیدیم که انگار دنیا به ته ِ تهش رسیده! نباشیم! فرهاد ِ نا امید – حتی برای یک ثانیه – نباشیم!

:)))))))))